Blue leaf

Dzieło Roku - II Edycja wyróżnienie w kategorii Literatura

ODRZUTY Z NIESKOŃCZONOŚCI

== == ==

spochmurniałaś
w zalążkach czasu
nikt nie odebrał telefonu
nikt nie otworzył okien na wiatr

w ukrytych w pamięci
kostkach lodu
pojawił się ruch światła

== == ==

codziennie kupuję chleb
i twoje milczenie
za kilka słów

wieczorem usypiam gałęzie

== == ==

z mgieł wyrastają wieże
zbudowane z klocków naszych twarzy
uśmiechy i grymasy
na przemian zdobią kolejne piętra
czasem zawieruszy się
pomiędzy szybami
spojrzenie

z mgieł wyrastają słońca
i kolumny drzew

przesłaniają nam
widok na miasto

== == ==

przeglądam się w lustrach chodników
szare płyty lub czerwone kamienie
pozwalają mi nazwać emocje

== == ==

czytam
nie zostawiając słów
przeglądam
bez odcisków linii papilarnych

nikt mnie nie widzi nie słyszy
jedynie mikroskopijne oddechy
elektrycznych impulsów
zdradzają
że się staję

== == ==

dotykasz mnie palcami
jakby przez szybę
rybitwy tańczą
na placu przed sklepem

świt już dawno zmatowiał
wytarł się horyzont
pokazujesz mi dłonią
wszystkie swoje lęki

dzień zamyka oczy

== == ==

zabudowane milczeniem podwórka
zmęczone niepewnością domy
pustka w duszach kominów
i tylko z rzadka jakiś
człowiek przejdzie
albo pies
we mgle nie widać najlepiej

== == ==

wszechświaty myśli
po wielokroć odbite
w zakurzonych lustrach
wilgoć po milimetrze
zjada ściany
słońce które
rozgwieżdża niebo

lustra pękają
drażniąc mnie okruchami
w gardło

== == ==

oto derwisz
który tańcem zatrzymał czas
splótł w wir sekundy
minuty i lata
zatrzasnął drzwi do słów
ukamienował wiatr

rozedrgany tańcem monolit
pęknie
aby przeżyć

== == ==

jeśli chodzi o słowa
to martwi mnie cisza
kropla krwi
jako dowód
nieistnienia

== == ==

niecierpliwią się we mnie
sekundy
jak uderzenia serca
oddech zrywa dachy
w ciemnościach

niechcący
pokornieję

Wreszcie wyszło słońce... Dało się odczuć jego ciepło, choć mroźny wiatr jeszcze chłodził. Udało nam się rodzinnie wyjść na niedzielny spacer w poszukiwaniu oznak wiosny. I oto efekty dzisiejszej krótkiej wyprawy do lasu. Ptaszki były dwa, ale jeden przestał pozować i umknął..

Za to brzozy nie bały się obiektywu...

I jeszcze kilka słów, które złożyłem jakoś na początku roku..

-- -- --

w jednej sekundzie

spojrzeć sobie w oczy

dotknąć myślą

tysiąca słów

w jednym dotyku

pozbierać chwile

w najwyższej jakości czas

w jednym słowie

zapamiętać na zawsze

i wszystko